Het recht om te winnen

Cesare Mainardi en Art Kleiner
De geschiedenis van bedrijfsstrategie als concept gaat nog niet zo ver terug. Sinds Alfred Chandler het begrip introduceerde in zijn klassiek geworden verhandeling Strategy and Structure uit 1962 zijn er echter tal van benaderingen in het bedrijfsstrategisch denken de revue gepasseerd. De ene mode volgde op de andere rage. Heel wat ondernemingen lieten zich erdoor van de wijs brengen. De toekomst van de strategie dient dan ook niet te worden gezocht in nog meer nieuwe theorieën, aldus de auteurs. Het is vooral belangrijk om tot de juiste samenhang van strategie en capaciteiten te komen. Met duidelijke en expliciete keuzen daarover kan een samenhangende bedrijfsidentiteit worden ontwikkeld die voor onderscheidend vermogen en concurrentievoordeel zorgt. In dit artikel wordt dit uitgewerkt aan de hand van de vier hoofdstromingen waarin de afgelopen halve eeuw aan bedrijfsstrategisch denken in kaart kan worden gebracht: positionering (Andrews en Ansoff, later Porter), uitvoering (Abernathy en Hayes, Hammer en zijn concept van business process reengineering), aanpassing (Mintzberg) en concentratie (Hamel en Prahalad en hun concept van de kerncompetenties). Managers hebben nogal eens de neiging gehad om met een concept aan de haal te gaan en het te verabsoluteren, merken de auteurs op. In wezen heeft echter elk van deze stromingen de bedrijfsstrateeg iets wezenlijks te bieden, zolang ze maar in de juiste balans worden meegenomen in de overwegingen. Een en ander wordt in dit artikel uitgewerkt in een voorbeeld van een strategiediscussie bij een concern voor voorverpakte consumptiegoederen.

Pagina 59-69

Om de volledige publicatie te kunnen openen moet u zijn ingelogd. Hebt u nog geen abonnement op HMR-online? Klik dan op onderstaande link om een abonnement af te sluiten. Naar inschrijfformulier