Enterprise Risk Awareness

Integraal risicomanagement voor continuïteit en concurrentievoordeel

Risicomanagement is de afgelopen jaren steeds belangrijker geworden. De omgeving van organisaties verandert sterk, de kredietcrisis zorgt voor veel onzekerheid en de betrouwbaarheid van leveranciers vermindert. Bovendien is financiering moeilijker en zijn klanten terughoudender met investeringen. Organisaties willen financiële en imagoschade voorkomen en regelgevers eisen compliance, waarbij managers soms zelfs persoonlijk aansprakelijk worden gesteld voor het onvoldoende beheersen van risico’s. Professioneel risicomanagement helpt organisaties bij het verkrijgen en behouden van het vertrouwen van de belangrijkste stakeholders en zorgt ervoor dat zij voorbereid zijn wanneer risico’s zich daadwerkelijk manifesteren. Organisaties lopen echter tegen een belangrijk knelpunt aan bij het inrichten van risicomanagement: het silodilemma. De kern van het dilemma is dat risico’s binnen afzonderlijke functionele gebieden worden beheerst. Dit heeft tot gevolg dat een integraal beeld van de risicoblootstelling op organisatieniveau ontbreekt en dat de risicobeperkende maatregelen onvoldoende op elkaar zijn afgestemd. De oplossing voor het geschetste dilemma is een integrale visie op risicomanagement, met topdown afstemming tussen de verschillende functionele silo’s, waarbij de organisatie bewust is ingericht op het integraal beheersen van de risico’s. De auteurs duiden dit met Enterprise Risk Awareness (ERA) en presenteren een aanpak om ERA in organisaties in te voeren. Via een geïntegreerde strategie voor risicomanagement, waarin het topmanagement het belang van goed risicomanagement voor de organisatie aangeeft en de risicotolerantie definieert, komt de organisatie tot een pragmatisch beleid voor risicomanagement. Dit beleid biedt het management concrete handvatten om de portfolio van risico’s en maatregelen in samenhang te beheersen en daarmee continuïteit en concurrentievoordeel te creëren.
publicatie
Publicatiedatum
01-01-1970
Editie
HMR 123, januari-februari 2009
Reageer